تبليغاتX
ادمین
 

حضور همزمان در 2 موقعيت مختلف

ابزاري که در زماني واحد مي تواند در دو حالت مختلف قرار داشته باشد به صورت اتفاقي ايده آلبرت انيشتين را که خود آن را اشتباه مي پنداشت به اثبات رسانده و به عنوان اکتشاف علمي سال انتخاب شده است.

به گزارش مهر، اين دستگاه متشکل از باريکه اي فلزي، اولين ابزار دست سازي است که مي تواند تحت کنترل نيروهاي مرموز کوانتومي قرار گرفته و در سطح ذرات اتمي و زير-اتمي فعاليت داشته باشد.

معمولا تمامي اجرام و ذرات روزانه تابع قوانين رايج فيزيک نيوتوني هستند، اما اين قوانين در سطح زير-اتمي از هم شکسته مي شوند و براي توضيح آنچه در اين سطح از ذرات رخ مي دهد، به شاخه اي کاملا جديد از فيزيک نظري نياز خواهد بود.

انيشتين اولين فردي بود که از فيزيک کوانتوم استقبال کرد اما بعدها آن را به دليل به وجود آوردن زمينه اي که همه چيز را غير قابل پيش بيني مي کند، رد کرد.

با اين همه طي چند سال گذشته تعدادي از پديده ها به ثبت رسيده اند که تنها مکانيک کوانتم قادر به توضيح دادن آنها است و در ماه مارچ نيز دانشمندان توانستند اولين دستگاهي را بسازند که به نظر از قوانين کوانتومي که انيشتين براي اولين بار آنها را در زمينه امواج نوري به کار گرفت، تبعيت مي کند.

اين کشف مي تواند مسير دستيابي به توسعه محدوده اي از ابزارهاي پيچيده از قبيل رايانه هاي کوانتومي که از سرعت پردازش بسيار بالاتري برخوردار بوده و امکان نفوذ به آنها وجود ندارد را به وجود آورد.

به گفته محققان نظريه کوانتوم مي گويد ذره هاي بسيار کوچک مي تواند مقدار مشخصي از انرژي را به خود جذب کرده، هرگز به طور کامل ثابت باقي نمانند و در معني واقعي کلمه در آن واحد در دو موقعيت يا حالت وجود داشته باشند.

دستگاه کوانتومي توسط دو نفر از دانشمندان دانشگاه کاليفرنيا، سنتا باربارا ساخته شده است. اين ابزار از پدال فلزي نيمه رساناي کوچکي تشکيل شده است که با چشم غير مسلح نيز امکان مشاهده آن وجود دارد. با سرد کردن اين ابزار تا درجه صفر مطلق و سپس با افزايش دادن انرژي آن به وسيله يک تک کوانتوم، دانشمندان به واسطه ضخيم و باريک شدن متناوب اين ابزار ارتعاشي با فرکانس 6 ميليارد بار در ثانيه به وجود آوردند که اين ارتعاش منجر به شکل گيري جرياني الکتريکي و قابل رديابي مي شود.

محققان حتي توانستند اين ابزار را به گونه اي هدايت کنند که در آن واحد در دو حالت متفاوت انرژي کم و زياد ارتعاش داشته باشد، پديده اي که تنها به واسطه قوانين مکانيک کوانتومي قابل اجرا است.

دانشمندان معتقدند از آنجايي که تا به حال دستيابي به اين حالت ساده کوانتومي امکان پذير نبوده است، اکنون که موفقيت هايي در اين زمينه به وجود آمده، به نظر مي آيد به زودي موفقيتهاي بيشتري در زمينه فيزيک کوانتوم در پيش رو باشد.

+ نوشته شده توسط ادمین در شنبه بیست و هفتم آذر 1389 و ساعت 19:40 |
 فضاپيماي وويجر يک، که دورافتاده ترين فضاپيما از زمين است، در سفر خود به سوي کرانه هاي فراتر از منظومه شمسي يک گام مهم ديگر برداشته است.

اين فضاپيماي پيشکسوت که اکنون 17 ميليارد و 400 ميليون کيلومتر از زمين فاصله دارد، تغييري مشخص در جريان ذرات در اطراف خود را رديابي کرده است.

اين ذرات، که از خورشيد متصاعد مي شوند، تا اين نقطه درحال دور شدن از مرکز منظومه بودند، اما اکنون عمود بر اين مسير حرکت مي کنند.

اين بدان معني است که وويجر بايد خيلي به مرحله پرش به فضاي موسوم به "ميان- ستاره اي" نزديک باشد.

ادوارد استون، دانشمندي که سرپرستي پروژه وويجر را به عهده دارد، از اين فضاپيما و اطلاعات ارزشمندي که همچنان 33 سال پس از شروع ماموريتش فراهم مي کند تمجيد کرد.

او گفت: "وقتي وويجر پرتاب شد، فقط 20 سال از شروع عصر فضا گذشته بود، بنابراين هيچ مبنايي که بتوان براساس آن گفت فضاپيما چقدر دوام خواهد آورد وجود نداشت."

"هيچ نمي دانستيم که تا چه فاصله اي بايد برويم تا از منظومه شمسي خارجه شويم. اما حالا مي دانيم که بايد کم و بيش ظرف پنج سال، براي اولين بار از منظومه خارج شده باشيم."

دکتر استون در نشست پاييزي اتحاديه علوم ژئوفيزيک آمريکا در سان فرانسيسکو، که بزرگترين گردهمايي زمين شناسان در جهان است، سخن مي گفت.

وويجر يك، روز پنجم سپتامبر 1977 پرتاب شد و خواهرخوانده آن وويجر 2، روز 20 اوت 1977 راهي فضا شد. هرچند وويجر 2 زودتر پرتاب شد اما در مسيري آهسته تر قرار داده شده و اکنون کمي بيش از 14 ميليارد کيلومتر از زمين فاصله دارد.

هدف اوليه ناسا از پرتاب اين کاوشگرها مطالعه سيارات مشتري، کيوان، اورانوس و نپتون بود که در سال 1989 کامل شد.

آنها سپس راهي اعماق فضا شدند و در جهت کلي مرکز کهکشان راه شيري به حرکت در آمدند.

منبع انرژي اين فضاپيماها مواد راديو اکتيو است و ابزارهاي آنها به خوبي کار مي کند و داده ها را به زمين مخابره مي کند.

البته فاصله زياد با زمين باعث مي شود که پيام راديويي آنها 16 ساعت در راه باشد.

مشاهدات تازه وويجر يك توسط ابزار "ذرات باردار کم انرژي" که شتاب بادهاي خورشيدي را مي سنجد انجام شده است.

اين جريان از ذرات باردار حبابي را در اطراف منظومه شمسي تشکيل مي دهد که به هليوسفير موسوم است.

اين بادها با سرعت "مافوق صوت" حرکت مي کنند تا اينکه از يک مرحله به نام "شوک پاياني" مي گذرند.

پس از آن سرعت آنها به شدت کم مي شود. اندازه گيري وويجر نشان مي دهد که شتاب اين بادها در اين نقطه اکنون به صفر رسيده است.

+ نوشته شده توسط ادمین در شنبه بیست و هفتم آذر 1389 و ساعت 19:38 |
 يك عكاس آماتور در ميشيگان آمريكا توانست از يك پديده كمياب طبيعي موسوم به «سنبله خورشيدي» عكس بگيرد.

به گزارش ايسنا، پديده سنبله خورشيدي توسط بلورهاي يخي زمستاني در جو بالاي زمين كه نور خورشيد را منعكس مي‌كنند به وجود مي آيد.

در انگليس اين پديده همچنين به ستون خورشيد موسوم است كه مانند ستوني از نور از بالا يا گاهي اوقات زير خورشيد به وجود مي‌آيد.

اين پديده در پي انعكاس نور خورشيد از بلورهاي يخي بوجود آمده و اكثرا در هنگام طلوع يا غروب آفتاب هنگامي‌كه خورشيد در پايين افق قرار داشته و جو بالاي زمين بسيار ثابت و سرد باشد اتفاق مي‌افتد.

به گفته عكاس، اين پديده حدودا بين 10 تا 15 دقيقه به طول انجاميده‌ است.

+ نوشته شده توسط ادمین در شنبه بیست و هفتم آذر 1389 و ساعت 19:37 |
کپسول روسي سايوز پس از 2 روز سفر سرانجام همراه با سه سرنشين خود به ايستگاه فضايي بين المللي متصل شد.

به گزارش مهر، کسپول فضاپيماي روسي سايوز در ماموريت MagIsstra همراه با ديميتري کوندراتيف روسي (فرمانده)، پائولو نسپولي ايتاليايي و کاترين کدي کولمن آمريکايي (مهندس پرواز) به ايستگاه فضايي بين المللي رسيد.

دو وسيله حمل کننده کپسول سايوز در غرب آفريقا فرود آمدند و کسپول نيز با سرعت حدود 30 هزار کيلومتر بر ساعت در مقابل 28 هزار کيلومتر بر ساعت سرعت حرکت ايستگاه فضايي بين المللي به اين ايستگاه رسيد و با موفقيت توانست به آن متصل شود.

رئيس آژانس فضايي روسيه در خصوص ماموريت سايوز اظهار داشت:«هم ماموريت پرتاب و هم عمليات اتصال با موفقيت و بدون هيچ مشکلي انجام شد».

سايوز روز چهارشنبه از پايگاه روسي بايکونور در قزاقستان پرتاب شد و روز جمعه به ايستگاه رسيد اين سه فضانورد به مدت 5 ماه در ايستگاه حضور خواهند داشت.

+ نوشته شده توسط ادمین در شنبه بیست و هفتم آذر 1389 و ساعت 19:36 |
 مدارگرد اکتشافي ماه طي دوره اي 6 ماهه از تصويربرداري، چهره اي متفاوت از ماه را به نمايش گذاشته است که تا کنون آن را نديده ايد.

به گزارش مهر، اين نقشه درخشان با استفاده از هزار و هفتصد تصوير از منطقه اي يکسان از قطب جنوب ماه و توسط دوربين مدارگرد اکتشافي ماه طي دوره اي 6 ماهه به ثبت رسيده است.

از آنجايي که محور دوراني ماه از شيب 1.54 درجه اي برخوردار است برخي از نواحي نزديک به قطب در آن در تاريکي دائمي قرار گرفته اند در حالي که مناطق ديگر آن در بيشتر اوقات سال در معرض درخشش نور خورشيد قرار دارند.

هر يک از تصاويري که مدارگرد اکتشافي ماه در اين دوره 6 ماهه به ثبت رسانده است بر روي نقشه اي از اين منطقه قرار گرفته و به تصويري با کد دودوئي تبديل شده است: در صورتي که زمينه درخشان باشد آن پيکسل از نقشه بر روي يک و در صورت تاريک بودن بر روي صفر تنظيم شده است.

محققان سپس تمامي اين تصاوير را بر روي هم جمع کرده و به محاسبه درصد مدت زماني پرداختند که هر يک از اين پيکسلها در اين دوره 6 ماهه در حال درخشيدن بوده اند.

در نقشه نهايي که از اين محاسبات دقيق به دست آمده است، بخشهايي که هرگز نوري دريافت نکرده و يا بازتاب نخواهند داد به رنگ سياه ديده مي شوند و در مقابل بخشهايي که هميشه درخشان هستند با رنگ سفيد مشخص شده اند. همچنين بخشهايي از ماه که گاه در نور و گاه در سايه قرار دارند نيز در طيفهاي مختلفي از رنگ خاکستري به چشم مي خورند.

بر اساس گزارش نيوساينتيست، حفره «شکلتون» با وسعتي برابر 19 کيلومتر و عمقي برابر 4 کيلومتر را مي توان در مرکز اين نقشه به خوبي مشاهده کرد. مدارگرد اکتشافي ماه به صورت روزانه و سالانه نقشه هاي مشابهي از دو قطب ماه به ثبت مي رساند تا اطلاعات انسان را براي ماموريتهاي آتي به کره ماه تکميل کند.

+ نوشته شده توسط ادمین در جمعه بیست و ششم آذر 1389 و ساعت 17:37 |